Chicago Tenors' is de bijdrage van het Bimhuis aan het festival AMERICAN ADVENTURES, dat van 22 juni tot 4 juli in heel Amsterdam hoogtepunten in verschillende Amerikaanse kunstvormen presenteert. Nu is het Bimhuis als internationale concertzaal en ontmoetingsplaats voor jazz eigenlijk het hele jaar door podium voor American Adventures. Daarom -en ook omdat het Bimhuis dit jaar zijn vijfentwintigjarig bestaan viert- een heel bijzonder programma en tevens de verwezenlijking van enkele oude wensen tegelijk: de terugkeer naar het Bimhuis van Johnny Griffin én van Von Freeman, sámen, in een superieure bezetting mét Han Bennink. Een unieke ontmoeting, waar ook beide oude meesters zelf naar uitzien. De ondersteuning is in handen van Horace Parlan, Hein van de Geijn en Han Bennink, die allen al in verschillende combinaties met elkaar en met de twee tenoristen optraden. ('Chicago t/m optraden' cursief) Op weinig momenten in de jazzgeschiedenis was de onderlinge concurrentie zo heftig als die onder de tenorsaxofonisten die opkwamen in het begin van de jaren vijftig. Behalve met Sonny Rollins, Dexter Gordon en John Coltrane, had men te maken met Gene Ammons, Eddie Lockjaw Davis, Lucky Thompson, Hank Mobley en Jimmy Heath, om er maar een paar te noemen. Hoe stimulerend die concurrentie was, blijkt ook uit de carrières van nóg drie tenorsaxofonisten van die generatie, die elkaar in hun jeugd troffen in de muziekklas van de legendarische Captain Walter Dyett aan DuSable High in Chicago; Johnny Griffin (1928), John Gilmore (1931-1995) en Clifford Jordan (1931-1993) worden alle drie gerekend tot de belangrijkste stilisten in de jazz van na 1955. Johnny Arnold Griffin III, ofwel 'the Little Giant', maakte naam in Art Blakey's Jazz Messengers (o.a. te horen op de fantastische plaat van de Messengers plus Thelonious Monk), bij Monk als opvolger van Coltrane (opnamen op Riverside) en met Eddie Lockjaw Davis in een hemelbestormende 'Tough Tenors' groep. In 1963 vertrok hij naar Europa, werd daar de stersolist van de Boland-Clarke Big-band en werkt sindsdien vooral met zijn eigen kwartet. Tegenwoordig keert hij weer een keer per jaar terug naar Amerika. Afgelopen april speelde hij met enorm succes in the Village Vanguard. Griffin's spel is fel, snel maar lyrisch, exploderend in snelle stukken. Hij heeft de reputatie van 'fastest gun', de snelste en accuraatste tenorsaxofonist ooit. Zijn toon heeft 'een licht hysterisch randje wat, op zijn beste momenten, een bijna onbeheersbare opwinding te weeg brengt' merkte een criticus op. Die bijzondere 'Chicago-toon' kenmerkt in nog sterkere mate het spel van Earl Lavon Freeman (1922). Ook Von Freeman werd opgeleid door Captain Dyett aan DuSable High, vijf jaar eerder dan Griffin (zíjn klasgenoten waren o.a. Gene Ammons en Benny Green). In tegenstelling tot Griffin, die carrière maakte via de New Yorkse clubs, bleef Freeman zijn hele leven in Chicago. Hij is de ultieme 'local cat' en de verpersoonlijking van de Chicago-jazzscene. Voor musici en ingewijden één van de allergrootsten, maar voor het grote publiek nog altijd relatief onbekend. Toen hij in '77 met zijn kwartet naar Nederland kwam voor een inmiddels legendarische week met concerten (Laren Festival, Bimhuis en drie zeer broeierige avonden in de Kroeg), was dat meer dan alleen zijn Europees debuut; hij had zelfs nog niet in New York opgetreden. Stilistisch vormt Freeman een school op zichzelf, hij lijkt een schakel te vormen tussen de Chicago hardboppers en de generatie van de AACM en Art Ensemble of Chicago. In de woorden van Volkskrant recensent Rudy Koopmans (1977): 'Von Freeman overtreft elke tenorist van zijn generatie waar het gaat om de opbouw van zijn soli waarin hij een werkelijk nooit aflatende inventiviteit paart aan een uniek ontwikkeld gevoel voor logische constructie'. Inmiddels is Freeman is 76 jaar en speelt hij beter dan ooit.

Ticket: €15.90

• + mijn favoriet